همایش آروین البرز MANJR 1 4 2025 10 07 A Comparative Study of E-Commerce Laws and Infrastructures in Iran and Malaysia with an International Business Management Approach مطالعه تطبیقی قوانین و زیرساخت‌های تجارت الکترونیک در ایران و مالزی با رویکرد مدیریت بازرگانی بین‌الملل 56 75 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA لیلا کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی گرایش بازرگانی بین الملل، دانشگاه غیرانتفاعی تابران، مشهد، ایران. 2025 10 01 As one of the main pillars of the global economy in recent decades, e-commerce has played a vital role in expanding markets and enhancing competitiveness due to its speed, convenience, and cost reduction. With the increase in Internet penetration and the emergence of new technologies, this area has become a strategic opportunity for economic growth, attracting investment, and creating jobs in various countries. Iran has taken steps towards developing e-commerce since the early 1980s and Malaysia since the 1990s, but there are significant differences in laws, infrastructure, and culture of technology acceptance between them. The purpose of this research is to conduct a comparative analysis of the legal systems and e-commerce infrastructures in Iran and Malaysia with an emphasis on managerial and international dimensions, in order to identify the strengths and weaknesses of each country and to provide solutions to improve Iran's situation. The research method was qualitative-descriptive and based on document analysis and library studies. Data were collected from national laws, statistical reports, policy documents, and previous studies and compared based on indicators such as legal framework, regulatory institutions, public awareness, cybersecurity, and socio-economic impacts. The findings show that Malaysia, by enacting the E-Commerce Act in 2006, establishing strong regulatory institutions such as the Communications and Multimedia Commission, a culture of technology acceptance, and government programs such as “Digital Malaysia,” has achieved rapid growth in this sector and has digitized more than 70% of businesses. In contrast, despite the enactment of the 1382 law, Iran still faces weak cybersecurity, lack of coordination among executive institutions, limited business awareness, and infrastructure problems; with less than 30% of businesses operating online. The conclusion of this study emphasizes that the development of e-commerce in Iran requires the development of more comprehensive laws, integration of supervision, investment in ICT infrastructure, and implementation of educational programs to raise public awareness. Benefiting from Malaysia's successful experiences can help increase social trust, attract foreign capital, and contribute to sustainable growth in Iran's digital economy. تجارت الکترونیک به‌عنوان یکی از ارکان اصلی اقتصاد جهانی در دهه‌های اخیر، به‌واسطه سرعت، سهولت و کاهش هزینه‌ها، نقش حیاتی در گسترش بازارها و ارتقای رقابت‌پذیری ایفا کرده است. با افزایش ضریب نفوذ اینترنت و ظهور فناوری‌های نوین، این حوزه به فرصتی راهبردی برای رشد اقتصادی، جذب سرمایه‌گذاری و ایجاد اشتغال در کشورهای مختلف بدل شده است. ایران از اوایل دهه ۱۳۸۰ و مالزی از دهه ۱۹۹۰ گام‌هایی در جهت توسعه تجارت الکترونیک برداشته‌اند، اما تفاوت‌های قابل‌ملاحظه‌ای در قوانین، زیرساخت‌ها و فرهنگ پذیرش فناوری میان آن‌ها وجود دارد. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی نظام‌های حقوقی و زیرساخت‌های تجارت الکترونیک در ایران و مالزی با تأکید بر ابعاد مدیریتی و بین‌المللی است تا ضمن شناسایی نقاط قوت و ضعف هر کشور، راهکارهایی جهت بهبود وضعیت ایران ارائه شود. روش تحقیق به‌صورت کیفی-توصیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از قوانین ملی، گزارش‌های آماری، اسناد سیاستی، و مطالعات پیشین گردآوری شده و بر اساس شاخص‌هایی چون چارچوب قانونی، نهادهای نظارتی، سطح آگاهی عمومی، امنیت سایبری و اثرات اقتصادی-اجتماعی مقایسه شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد مالزی با تصویب قانون تجارت الکترونیک در سال ۲۰۰۶، ایجاد نهادهای نظارتی قوی مانند کمیسیون ارتباطات و چندرسانه‌ای، فرهنگ پذیرش فناوری و برنامه‌های دولتی همچون «مالزی دیجیتال» به رشد سریع این بخش دست یافته و بیش از ۷۰٪ کسب‌وکارها را دیجیتالی کرده است. در مقابل، ایران علی‌رغم تصویب قانون ۱۳۸۲، همچنان با ضعف امنیت سایبری، عدم هماهنگی نهادهای اجرایی، آگاهی محدود کسب‌وکارها و مشکلات زیرساختی مواجه است؛ به‌طوری‌که کمتر از ۳۰٪ کسب‌وکارها فعالیت آنلاین دارند. نتیجه‌گیری این پژوهش تأکید می‌کند که توسعه تجارت الکترونیک در ایران مستلزم تدوین قوانین جامع‌تر، یکپارچه‌سازی نظارت، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های ICT، و اجرای برنامه‌های آموزشی برای ارتقای آگاهی عمومی است. بهره‌گیری از تجربه‌های موفق مالزی می‌تواند به افزایش اعتماد اجتماعی، جذب سرمایه خارجی و رشد پایدار در اقتصاد دیجیتال ایران کمک نماید. /downloadfilepdf/316254