توسعه و گسترش شهرهای ساحلی در دهه‌های اخیر، به‌ویژه در مناطق دارای اقلیم گرم و مرطوب، با چالش‌های فزاینده‌ای در حوزه ایمنی، سلامت و پایداری محیطی همراه بوده است. شهر بوشهر به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص، مجاورت با خلیج فارس، رطوبت نسبی بالا، دماهای زیاد و شوری هوا، نمونه‌ای بارز از شهرهایی است که در آن تعامل میان مهندسی عمران، شهرسازی و مدیریت ایمنی، بهداشت و محیط زیست (HSE) نقشی تعیین‌کننده در کیفیت زندگی شهروندان ایفا می‌کند. در چنین شرایطی، صرف توجه به توسعه کالبدی بدون در نظر گرفتن الزامات ایمنی و پایداری، می‌تواند منجر به افزایش آسیب‌پذیری زیرساخت‌ها، تشدید مخاطرات شهری و کاهش تاب‌آوری شهر شود. هدف اصلی این مقاله، بررسی و تبیین تأثیر اقلیم گرم و مرطوب بوشهر بر فرآیندهای شهرسازی و مدیریت HSE و همچنین تحلیل نقش مهندسی عمران در کاهش ریسک‌های ناشی از این شرایط اقلیمی است. در این راستا، تلاش شده است تا با نگاهی یکپارچه، پیوند میان طراحی زیرساخت‌های شهری، برنامه‌ریزی نوین و الزامات ایمنی و زیست‌محیطی مورد توجه قرار گیرد. روش تحقیق در این مطالعه، مروری–تحلیلی بوده و بر پایه بررسی نظام‌مند منابع علمی، مطالعات اقلیمی، تجربیات اجرایی و رویکردهای نوین شهرسازی و مدیریت HSE شکل گرفته است. داده‌ها و مفاهیم استخراج‌شده، با تمرکز بر شرایط بومی بوشهر، تحلیل و تفسیر شده‌اند تا تصویری جامع از چالش‌ها و راهکارهای موجود ارائه شود. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که اقلیم گرم و مرطوب بوشهر تأثیر مستقیمی بر دوام سازه‌ها، ایمنی کارگاه‌های عمرانی، سلامت شهروندان و کیفیت محیط زیست شهری دارد و بی‌توجهی به آن، هزینه‌های اقتصادی و اجتماعی قابل‌توجهی به همراه خواهد داشت. در مقابل، ادغام اصول مهندسی عمران مقاوم با مدیریت HSE و شهرسازی پایدار، می‌تواند به کاهش ریسک‌ها، افزایش طول عمر زیرساخت‌ها و ارتقای تاب‌آوری شهری منجر شود. در نهایت، نتیجه‌گیری مقاله بر این نکته تأکید دارد که دستیابی به توسعه شهری ایمن و پایدار در بوشهر، مستلزم رویکردی جامع، اقلیم‌محور و هماهنگ میان مهندسی عمران، برنامه‌ریزی شهری و مدیریت HSE است.

اقلیم گرم و مرطوب شهرسازی پایدار مهندسی عمران مدیریت HSE ایمنی شهری