ایمنی شهری در دهه‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های مدیریت و برنامه‌ریزی شهری تبدیل شده است؛ زیرا رشد شتابان شهرنشینی، افزایش تراکم جمعیت، پیچیدگی زیرساخت‌ها و تشدید مخاطرات طبیعی و انسان‌ساخت، شهرها را بیش از پیش در معرض خطر قرار داده است. در این میان، مهندسی عمران به‌عنوان بنیان فیزیکی شهر و نظام بهداشت، ایمنی و محیط زیست (HSE) به‌عنوان چارچوب مدیریتی و کنترلی، دو رکن اساسی در تضمین ایمنی، سلامت و پایداری محیط‌های شهری محسوب می‌شوند. تلفیق این دو حوزه می‌تواند زمینه‌ساز کاهش ریسک، افزایش تاب‌آوری و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان شود. هدف این مقاله، تبیین نقش و جایگاه مهندسی عمران و HSE در ارتقای ایمنی شهری با تأکید بر برنامه‌ریزی نوین و شهرسازی پایدار است. در این راستا، تلاش شده است نشان داده شود که چگونه هم‌افزایی میان طراحی و اجرای مهندسی زیرساخت‌ها با رویکردهای مدیریتی HSE می‌تواند از مرحله برنامه‌ریزی تا بهره‌برداری، ایمنی شهری را به‌صورت نظام‌مند تقویت کند. روش تحقیق در این مطالعه از نوع مروری ـ تحلیلی است و با بررسی و تحلیل نظام‌مند ادبیات علمی مرتبط با مهندسی عمران، HSE، برنامه‌ریزی شهری نوین و مفاهیم تاب‌آوری و پایداری انجام شده است. محتوای پژوهش با رویکردی یکپارچه، ابعاد فنی، مدیریتی و فرهنگی ایمنی شهری را مورد توجه قرار داده و نقش فناوری‌های نوین، مدیریت ریسک و آموزش را در این فرآیند تبیین کرده است. یافته‌های مقاله نشان می‌دهد که ارتقای ایمنی شهری صرفاً با طراحی سازه‌های مقاوم محقق نمی‌شود، بلکه نیازمند ادغام اصول HSE در تمامی مراحل چرخه عمر پروژه‌های عمرانی، از تصمیم‌سازی و برنامه‌ریزی تا اجرا و نگهداری است. همچنین، استفاده از ابزارهای نوین برنامه‌ریزی و فناوری‌های هوشمند، در کنار توسعه فرهنگ ایمنی، نقش مؤثری در افزایش تاب‌آوری شهری دارد. در نتیجه، می‌توان بیان کرد که شهرسازی پایدار و ایمن، حاصل تعامل پویا و هدفمند میان مهندسی عمران و HSE است؛ تعاملی که با رویکردی پیشگیرانه و آینده‌نگر، می‌تواند شهرها را در برابر بحران‌ها مقاوم‌تر ساخته و بستر توسعه‌ای ایمن و پایدار برای نسل‌های آینده فراهم آورد.

ایمنی شهری مهندسی عمران HSE برنامه‌ریزی نوین شهری شهرسازی پایدار