شهرداری‌ها به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نهادهای عمومی محلی، در سال‌های اخیر با چالش‌های متعددی نظیر محدودیت‌های مالی، افزایش انتظارات شهروندان، پیچیدگی مسائل شهری و الزامات نوین حکمرانی مواجه بوده‌اند. در چنین شرایطی، ارتقای بهره‌وری درون‌سازمانی نه‌تنها یک انتخاب مدیریتی، بلکه ضرورتی راهبردی برای تضمین اثربخشی خدمات شهری و تحقق توسعه پایدار شهری محسوب می‌شود. از آنجاکه ماهیت فعالیت‌های شهرداری‌ها عمدتاً خدماتی، دانش‌محور و مبتنی بر تعامل انسانی است، نقش مدیریت منابع انسانی به عنوان محور اصلی ارتقای بهره‌وری، بیش از پیش اهمیت می‌یابد. هدف این مقاله، بررسی و تحلیل عوامل مؤثر بر ارتقای بهره‌وری درون‌سازمانی در شهرداری‌ها با رویکرد مدیریت منابع انسانی و تبیین سازوکارهای اثرگذاری آن بر عملکرد سازمانی است. در این راستا، تلاش شده است با تمرکز بر مؤلفه‌هایی همچون رهبری تحول‌آفرین، فرهنگ سازمانی، نظام‌های جبران خدمات، آموزش و توسعه، مدیریت عملکرد، عدالت سازمانی و نقش فناوری، چارچوبی تحلیلی و یکپارچه ارائه شود. روش تحقیق حاضر، مرور نظام‌مند و تحلیلی ادبیات پژوهش و مطالعات انجام‌شده مرتبط با موضوع بهره‌وری، مدیریت منابع انسانی و مدیریت شهری است که با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه منابع علمی معتبر انجام شده است. داده‌ها صرفاً از پژوهش‌های پیشین استخراج و تحلیل شده و نتایج در قالب یک مدل مفهومی مورد تفسیر قرار گرفته‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که بهره‌وری درون‌سازمانی در شهرداری‌ها حاصل تعامل همزمان سیاست‌های استراتژیک منابع انسانی با متغیرهای زمینه‌ای همچون رهبری اثربخش، عدالت ادراکی و فرهنگ پاسخگو است. به‌ویژه، آموزش هدفمند، نظام پاداش مبتنی بر عملکرد، شفافیت در ارزیابی و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، نقش تعیین‌کننده‌ای در افزایش تعهد و کارایی کارکنان دارند. سرانجام، نتایج پژوهش تأکید می‌کند که تحقق بهره‌وری پایدار در شهرداری‌ها مستلزم بازطراحی یکپارچه فرایندهای مدیریت منابع انسانی و گذار از رویکردهای سنتی به مدیریت استراتژیک سرمایه انسانی است؛ رویکردی که می‌تواند کیفیت خدمات شهری و رضایت شهروندان را به‌طور معناداری بهبود بخشد.

بهره‌وری درون‌سازمانی مدیریت منابع انسانی شهرداری عملکرد سازمانی شایستگی کارکنان