سیاست سرقت ادبی

این نشریه نسبت به سرقت ادبی، انتشار تکراری، استفاده غیرمجاز از آثار دیگران و هرگونه ارائه محتوای علمی بدون انتساب مناسب، رویکردی جدی و بدون اغماض دارد. تمامی مقالات ارسال‌شده باید اصیل، حاصل کار علمی نویسندگان و مطابق با اصول اخلاق پژوهش و انتشار باشند.

۱. تعریف سرقت ادبی

سرقت ادبی (Plagiarism) به استفاده از ایده‌ها، مطالب، داده‌ها، عبارات، تصاویر، جداول، نتایج یا سایر محتوای علمی متعلق به دیگران بدون استناد و انتساب مناسب گفته می‌شود.

سرقت ادبی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• کپی‌برداری مستقیم از متن بدون ذکر منبع؛

• استفاده از ایده‌ها یا نتایج پژوهش دیگران بدون ارجاع مناسب؛

• استفاده از تصاویر، جداول، نمودارها یا داده‌های دیگران بدون ذکر منبع یا مجوز لازم؛

• ترجمه و انتشار محتوای دیگران بدون استناد به منبع اصلی؛

• بازنویسی نزدیک به متن اصلی بدون انتساب مناسب؛

• استفاده مجدد قابل توجه از آثار قبلی خود نویسنده بدون افشای مناسب (Self-Plagiarism)؛

• انتشار یک مقاله یا بخش قابل توجهی از آن در بیش از یک نشریه (Duplicate Publication).

۲. بررسی سرقت ادبی

نشریه می‌تواند مقالات را در مراحل مختلف فرآیند انتشار، از جمله پیش از داوری و پس از پذیرش، از نظر اصالت و احتمال سرقت ادبی بررسی کند.

در صورت دسترسی نشریه به ابزارهای تشخیص مشابهت متنی، گزارش مشابهت می‌تواند به‌عنوان یکی از ابزارهای ارزیابی اولیه مورد استفاده قرار گیرد.

درصد مشابهت به‌تنهایی معیار قطعی برای اثبات سرقت ادبی نیست. گزارش مشابهت باید با توجه به نوع مطالب مشابه، میزان و محل مشابهت، نحوه استناد، بخش‌های روش‌شناسی و سایر شرایط مقاله توسط سردبیر یا تیم تحریریه ارزیابی شود.

۳. بررسی موارد مشکوک

چنانچه در هر مرحله از فرآیند انتشار، شواهدی از سرقت ادبی یا سایر تخلفات مرتبط با اصالت مقاله مشاهده شود، نشریه می‌تواند فرآیند بررسی را آغاز کند.

در صورت نیاز، از نویسنده یا نویسندگان درخواست توضیح و ارائه مستندات خواهد شد. تا زمان تکمیل بررسی، فرآیند داوری یا انتشار مقاله می‌تواند متوقف شود.

۴. سرقت ادبی پیش از پذیرش

اگر سرقت ادبی یا تخلف جدی در اصالت مقاله پیش از پذیرش تأیید شود، نشریه می‌تواند مقاله را از فرآیند داوری خارج و رد کند.

در موارد جدی، ممکن است موضوع در سوابق تحریریه ثبت شده و اقدامات لازم مطابق با سیاست‌های اخلاق نشر انجام شود.

۵. سرقت ادبی پس از پذیرش یا انتشار

اگر پس از پذیرش یا انتشار مقاله مشخص شود که مقاله حاوی سرقت ادبی یا تخلف جدی در زمینه اصالت اثر بوده است، نشریه موضوع را بررسی خواهد کرد.

با توجه به شدت تخلف، اقدامات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• انتشار اصلاحیه؛

• انتشار اعلامیه مربوط به تخلف؛

• حذف مقاله از فرآیند انتشار، در صورت امکان؛

• بازپس‌گیری رسمی مقاله (Retraction)؛

• اطلاع‌رسانی به مراجع یا سازمان‌های مرتبط در موارد ضروری؛

• اعمال سایر اقدامات متناسب با اصول اخلاق نشر.

۶. خودسرقت ادبی و انتشار تکراری

استفاده مجدد قابل توجه از متن، داده‌ها یا نتایج منتشرشده قبلی توسط خود نویسنده، بدون ارجاع یا توضیح مناسب، می‌تواند به‌عنوان Self-Plagiarism یا تخلف در انتشار علمی تلقی شود.

همچنین ارسال هم‌زمان یک مقاله یا بخش قابل توجهی از یک مقاله برای چند نشریه، یا انتشار مجدد یک اثر بدون افشای مناسب، برخلاف سیاست‌های نشریه است.

۷. مسئولیت نویسندگان

نویسندگان مسئول اطمینان از اصالت مقاله و رعایت حقوق مالکیت فکری دیگران هستند.

نویسندگان باید:

1. تمامی منابع مورد استفاده را به‌درستی ذکر کنند؛

2. مطالب و ایده‌های متعلق به دیگران را بدون انتساب مناسب استفاده نکنند؛

3. برای استفاده از محتوایی که نیازمند مجوز است، مجوزهای لازم را دریافت کنند؛

4. از ارسال هم‌زمان یا انتشار تکراری مقاله خودداری کنند؛

5. استفاده مجدد از آثار قبلی خود را به‌صورت شفاف اعلام کنند.

۸. مسئولیت داوران و سردبیران

داوران و اعضای هیئت تحریریه در صورت مشاهده نشانه‌های احتمالی سرقت ادبی یا انتشار تکراری باید موضوع را به سردبیر اطلاع دهند.

اطلاعات مربوط به بررسی‌های اخلاقی و موارد مشکوک باید تا حد امکان محرمانه باقی بماند و صرفاً برای اهداف مربوط به ارزیابی و تصمیم‌گیری تحریریه مورد استفاده قرار گیرد.

۹. رویکرد نشریه

نشریه تلاش می‌کند با رعایت اصول صداقت علمی، شفافیت، مسئولیت‌پذیری و اخلاق نشر از انتشار آثار غیر‌اصیل جلوگیری کند.

هدف از سیاست مقابله با سرقت ادبی، حمایت از حقوق مؤلفان، حفظ تمامیت سوابق علمی و تضمین اعتماد پژوهشگران به محتوای منتشرشده در نشریه است.