هدف پژوهش حاضر، تبیین رابطه گزارشگری پایداری مبتنی بر استانداردهای گزارشگری بین المللی، IFRS S1 و IFRS S2 با ریسک اعتباری بانکی و بررسی نقش تعدیل گر جنگ و تحریم در اقتصاد ایران است. پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و روش مطالعه اسنادی انجام شده و بر استانداردهایگزارشگری بین المللی، پژوهش های پیشین و ویژگی های محیط اقتصادی ایران تکیه دارد. IFRS S1 الزامات عمومی افشای اطلاعات مالی مرتبط با پایداری را تعیین می کند و IFRS S2 بر افشای ریسک ها و فرصت های مرتبط با اقلیم متمرکز است. این اطلاعات می توانند در کنار صورت های مالی و سوابق اعتباری، شناخت بانک از تاب آوری عملیاتی، آسیب پذیری زنجیره تأمین، کیفیت حاکمیت و پایداری جریان های نقدی مشتری را بهبود دهند. بااین حال، افشای بیشتر به تنهایی تضمین کننده کاهش نکول نیست و آثار آن به کیفیت، قابلیت اتکا و ارتباط اطلاعات با تصمیم اعتباری وابسته است. جنگ و تحریم نیز از طریق محدودیت های مالی، افزایش هزینه ها، اختلال در تولید و تشدید نااطمینانی، هم سطح ریسک اعتباری و هم ارزش اطلاعات پایداری را تغییر می دهند. تحلیل اسنادی نشان می دهد که ادغام سنجیده اطلاعات پایداری در فرایند اعتبارسنجی و تحلیل سناریوهای جنگ و تحریم می تواند ارزیابی اعتباری را جامع تر سازد. مقاله ضمن صورت بندی فرضیه ها و چارچوب مفهومی، پیشنهادهایی برای بانک ها، نهادهای ناظر و پژوهش های آتی ارائه می کند؛ با توجه به ماهیت توصیفی پژوهش، فرضیه ها آزمون آماری نشده اند.

گزارشگری پایداری؛ IFRS S1؛ IFRS S2؛ ریسک اعتباری بانکی؛ تحریم اقتصادی.