گزارشگری مالی شفاف به عنوان یکی از ارکان اصلی حکمرانی خوب در بخش عمومی، نقشی حیاتی در تضمین پاسخگویی و کارایی نهادهای دولتی ایفا می‌کند. شهرداری‌ها، به عنوان سطوح کلیدی مدیریت شهری، وابستگی شدیدی به درآمدهای پایدار و کارآمد دارند که تأمین مالی خدمات عمومی و توسعه زیرساخت‌ها را ممکن می‌سازد. این پژوهش مروری تحلیلی با هدف بررسی تأثیر پیچیده و چندوجهی شفافیت گزارشگری مالی بر کارایی وصول درآمدهای شهرداری‌ها انجام شده است. مقدمه پژوهش حاضر بر اهمیت این پیوند در بستر مدیریت منابع شهری تأکید دارد و بیان می‌دارد که عدم شفافیت می‌تواند منجر به فرصت‌طلبی، کاهش اعتماد عمومی و در نهایت ضعف در فرایندهای وصول گردد. هدف اصلی، واکاوی مکانیسم‌هایی است که از طریق آن‌ها افشای اطلاعات مالی دقیق، به موقع و قابل فهم می‌تواند بر رفتار مودیان، نظارت داخلی و توانایی مدیریت در شناسایی شکاف‌های درآمدی اثر بگذارد. روش پژوهش بر مبنای مرور جامع ادبیات نظری و تجربی، تحلیل مفاهیم حسابداری بخش عمومی و استخراج درس‌آموخته‌ها از تجارب جهانی در زمینه اصلاحات مالی شهرداری‌ها استوار است. یافته‌های کلیدی نشان می‌دهند که شفافیت، به طور معناداری، ریسک‌های اخلاقی (Moral Hazard) را کاهش داده و مسئولیت‌پذیری مدیران را افزایش می‌دهد؛ این امر موجب بهبود نظم مالی و دقت در تخمین و وصول درآمدهای محلی می‌شود. همچنین، گزارشگری شفاف به شهروندان امکان می‌دهد تا میزان پرداخت مالیات و عوارض خود را با خدمات دریافتی مقایسه کرده و تمایل به همکاری و پرداخت را افزایش دهند. در نتیجه‌گیری، تأکید می‌شود که ارتقاء شفافیت صرفاً یک الزام نظارتی نیست، بلکه یک استراتژی کلیدی برای تضمین پایداری مالی شهرداری‌ها و بهبود کیفیت خدمات شهری است که نیازمند توسعه سیستم‌های حسابداری صنعتی و به کارگیری استانداردهای گزارشگری بخش عمومی است.

شفافیت گزارشگری مالی کارایی وصول درآمد مدیریت شهری حسابداری بخش عمومی اعتماد عمومی