پژوهش مروری تحلیلی حاضر با هدف بررسی تأثیرات پیاده‌سازی مفاهیم شهر هوشمند بر ارتقاء بهره‌وری در نهاد شهرداری انجام شده است. در دنیای معاصر، شهرها به عنوان کانون‌های اصلی تعاملات اجتماعی، اقتصادی و حکمرانی، با چالش‌های پیچیده‌ای همچون رشد فزاینده شهرنشینی، نیاز به مدیریت منابع محدود و انتظارات روزافزون شهروندان مواجه‌اند. در این راستا، رویکرد شهر هوشمند به عنوان یک پارادایم نوین مدیریت شهری، با تکیه بر فناوری‌های اطلاعاتی و ارتباطی (ICTs)، اینترنت اشیا (IoT)، و تحلیل داده‌های کلان، مطرح شده است تا پاسخگوی این نیازمندی‌ها باشد. هدف اصلی این پژوهش، تبیین سازوکارهای دقیق اثرگذاری اجزای شهر هوشمند، به ویژه سامانه‌های دیجیتال خدمات شهری، بر مولفه‌های کارایی، اثربخشی و صرفه‌جویی در هزینه‌های عملیاتی شهرداری‌ها است. روش تحقیق حاضر، مروری جامع بر ادبیات پژوهشی داخلی (با تمرکز بر مطالعات انجام‌شده در ایران) در حوزه‌های شهرداری الکترونیک، شهر هوشمند، و بهره‌وری سازمانی بوده است. یافته‌های این مرور نشان می‌دهند که گرچه زیرساخت‌های فنی اولیه در بسیاری از شهرهای ایران فراهم شده، اما دستیابی به بهره‌وری حداکثری نیازمند گذار از مرحله صرفاً الکترونیکی به مرحله کاملاً هوشمند است که مستلزم انسجام در زیرساخت‌های داده‌ای، بلوغ سازمانی در پذیرش نوآوری، و غلبه بر چالش‌های نهادی و امنیتی است. نتیجه‌گیری می‌شود که پیاده‌سازی موفق شهر هوشمند به صورت یکپارچه و مبتنی بر داده، می‌تواند منجر به بهینه‌سازی تخصیص منابع، افزایش شفافیت و پاسخگویی، و در نهایت، ارتقاء چشمگیر بهره‌وری در ارائه خدمات شهری شود، مشروط بر اینکه الزامات فنی و مدیریتی مورد نظر در ادبیات پژوهش، به دقت مد نظر قرار گیرد.

شهر هوشمند بهره‌وری سازمانی شهرداری الکترونیک سامانه‌های دیجیتال خدمات شهری تحول دیجیتال.