پروژه‌های توسعه شهری به‌عنوان مهم‌ترین ابزار تحقق اهداف توسعه پایدار، بهبود کیفیت زندگی شهروندان و ارتقای کارآمدی نظام مدیریت شهری، جایگاه ویژه‌ای در عملکرد شهرداری‌ها دارند. با این حال، تجربه‌های اجرایی در شهرهای ایران نشان می‌دهد که این پروژه‌ها اغلب با چالش‌هایی نظیر تأخیر، افزایش هزینه، ناهماهنگی نهادی و نارضایتی اجتماعی مواجه‌اند. ریشه بسیاری از این مشکلات را می‌توان در ضعف ساختار سازمانی و نبود هماهنگی مؤثر میان بخش‌های داخلی شهرداری و سازمان‌های فرابخشی جست‌وجو کرد. از این رو، توجه به ابعاد نهادی و مدیریتی اجرای پروژه‌ها، ضرورتی انکارناپذیر در حکمرانی شهری معاصر محسوب می‌شود. هدف این پژوهش، ارزیابی نظام‌مند چالش‌ها و شناسایی عوامل موفقیت مدیریت اجرای پروژه‌های توسعه شهری در شهرداری‌ها با تأکید ویژه بر نقش ساختار سازمانی و هماهنگی بین‌بخشی است. پژوهش تلاش می‌کند نشان دهد که چگونه اصلاح ساختارهای اداری، تقویت رهبری استراتژیک و بهبود سازوکارهای هماهنگی می‌تواند به ارتقای اثربخشی اجرای پروژه‌های شهری منجر شود. روش پژوهش حاضر، مروری تحلیلی و توصیفی بر ادبیات علمی و پژوهش‌های مرتبط داخلی است که با اتکا به مطالعات انجام‌شده در حوزه مدیریت پروژه، مدیریت شهری و توسعه پایدار، به استخراج الگوهای مفهومی، چالش‌های ساختاری و عوامل کلیدی موفقیت پرداخته است. داده‌ها به‌صورت کیفی تحلیل و یافته‌ها در قالب یک چارچوب مفهومی تلفیقی ارائه شده‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ساختارهای بوروکراتیک و بخشی‌نگر، تمرکز بیش از حد تصمیم‌گیری، ضعف جریان اطلاعات، و نبود نهادهای هماهنگ‌کننده قدرتمند، از مهم‌ترین موانع اجرای موفق پروژه‌های توسعه شهری هستند. در مقابل، رهبری استراتژیک، مدیریت فعال ذی‌نفعان، تأمین مالی پایدار، توانمندسازی منابع انسانی و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین از جمله عوامل موفقیت حیاتی به شمار می‌آیند. در نتیجه‌گیری، مقاله تأکید می‌کند که ارتقای مدیریت اجرای پروژه‌های توسعه شهری مستلزم رویکردی جامع و سیستمی است که در آن اصلاح ساختار سازمانی و نهادینه‌سازی هماهنگی بین‌بخشی به‌عنوان پیش‌شرط تحقق توسعه شهری پایدار و عادلانه در دستور کار شهرداری‌ها قرار گیرد.

مدیریت پروژه شهری ساختار سازمانی هماهنگی بین‌بخشی چالش‌های اجرایی عوامل موفقیت