مقدمه: داده های سلامت در ایران در دستگاه های متعددی تولید می شود که هر کدام سامانه، تعاریف و منطق نهادی خود را دارند. این پراکندگی، استفاده از داده در سیاست گذاری، ارائه خدمت و پایش سلامت جمعیت را دشوار کرده است. هدف این پژوهش، شناسایی ابعاد حکمرانی داده های سلامت بین بخشی و طراحی مدلی متناسب با بستر نهادی ایران بود. روش پژوهش: پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون انجام شد. با ۱۵ خبره حوزه های سیاست گذاری و مدیریت سلامت، فناوری اطلاعات، بیمه و تأمین اجتماعی و حکمرانی داده که به روش هدفمند انتخاب شدند، مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد. اشباع نظری در مصاحبه سیزدهم حاصل شد و دو مصاحبه تکمیلی نیز صورت گرفت. داده ها با رویکرد شبکه مضامین در سه سطح پایه، سازمان دهنده و فراگیر تحلیل شد و توافق دو کدگذار ۸۳ درصد بود. یافته ها: ۱۳۹ مضمون پایه در قالب ۲۱ مضمون سازمان دهنده و پنج مضمون فراگیر سامان یافت: یکپارچگی و جریان پذیری داده های سلامت بین بخشی؛ حکمرانی نهادی و مسئولیت پذیری داده؛ اعتماد، امنیت و صیانت از داده؛ دسترسی، اشتراک گذاری و استفاده مسئولانه؛ و زیرساخت ملی داده محور. ابهام در مالکیت و متولی داده، نبود معنای مشترک میان سامانه ها و وابستگی تبادل داده به مکاتبات اداری و روابط فردی، از گره های اصلی جریان داده میان دستگاه ها بود. نتیجه گیری: مشکل حکمرانی داده سلامت در ایران بیش از آنکه فنی باشد، نهادی است و به نبود قواعد روشن برای مالکیت، دسترسی، پاسخگویی و اعتماد میان دستگاه ها بازمی گردد. مدل پیشنهادی می تواند مبنای طراحی سازوکار ملی حکمرانی داده سلامت و ارزیابی آمادگی دستگاه ها قرار گیرد.

حکمرانی داده داده های سلامت همکاری بین بخشی قابلیت تبادل تحلیل مضمون