مدیریت مالی پایدار شهرداری‌ها در دهه‌های اخیر به یکی از چالش‌های اصلی حکمرانی شهری تبدیل شده است، به‌ویژه در مواجهه با افزایش الزامات خدماتی و کاهش درآمدهای متکی بر منابع ناپایدار. وابستگی مفرط شهرداری‌ها به درآمدهای ناشی از عوارض ساخت و ساز و فروش اراضی، تاب‌آوری مالی آن‌ها را در برابر نوسانات اقتصادی و رکودهای بخش مسکن به شدت تضعیف کرده است. این پژوهش مروری با هدف تحلیل رابطه علی و معلولی میان تنوع‌بخشی به ساختار درآمدی و ارتقاء شاخص‌های تاب‌آوری مالی در نهادهای شهری صورت پذیرفته است. هدف اصلی، شناسایی سازوکارهای نظری و عملیاتی است که از طریق آن‌ها، حرکت از اقتصاد شهری مبتنی بر رانت ساخت‌وساز به سوی اقتصاد شهری مبتنی بر خدمات و دارایی‌های مولد، می‌تواند ثبات مالی بلندمدت شهرداری‌ها را تضمین کند. روش پژوهش بر پایه تحلیل اسنادی و مرور جامع ادبیات نظری و تجربی مرتبط با مالیه شهری، تاب‌آوری مالی و درآمدزایی محلی استوار است، با تأکید ویژه بر مدل‌های درآمدی غیرمتمرکز و پایدار. یافته‌ها نشان می‌دهند که تنوع‌بخشی فعال به منابع درآمدی، به ویژه از طریق افزایش سهم درآمدهای مالیاتی محلی، عوارض مبتنی بر خدمات و بهره‌برداری هوشمندانه از دارایی‌های شهری، ریسک نوسانات درآمدی را کاهش داده و قابلیت جذب شوک‌های مالی (تاب‌آوری) را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد. همچنین، وابستگی کمتر به منابع سیستمی و متمرکز، استقلال عملیاتی شهرداری را تقویت می‌کند. نتیجه‌گیری می‌شود که تنوع‌بخشی درآمدی نه تنها یک استراتژی تامین مالی، بلکه یک پارادایم بنیادین برای تضمین استمرار ارائه خدمات شهری و ارتقاء حکمرانی محلی در بلندمدت است و نیازمند بازنگری ساختاری در قوانین مالی شهرداری‌ها می‌باشد.

تاب‌آوری مالی تنوع‌بخشی درآمدی درآمدهای پایدار شهری وابستگی به ساخت‌وساز استقلال مالی شهرداری