رشد شتابان شهرنشینی، گسترش نیازهای زیرساختی و افزایش انتظارات شهروندان از کیفیت خدمات عمومی، تأمین مالی پروژه‌های عمرانی شهری را به یکی از مهم‌ترین چالش‌های مدیریت شهری تبدیل کرده است؛ در شرایطی که محدودیت منابع بودجه‌ای دولت‌ها و ناپایداری درآمدهای سنتی شهرداری‌ها، پاسخگویی به این نیازها را با دشواری جدی مواجه ساخته است. در چنین بستری، بهره‌گیری از سازوکارهای نوآورانه تأمین مالی، به‌ویژه مشارکت عمومی–خصوصی و تنوع‌بخشی به منابع مالی، به عنوان راهبردی کلیدی برای عبور از تنگناهای مالی و دستیابی به توسعه پایدار شهری مطرح شده است. هدف این مقاله، ارزیابی تحلیلی و انتقادی سازوکارهای نوین تأمین مالی پروژه‌های عمرانی شهری با تمرکز بر الگوی مشارکت عمومی–خصوصی، راهکارهای ایجاد درآمد پایدار و بررسی پیامدهای مالی، حسابداری و نهادی آن‌ها بر تحقق توسعه پایدار شهری است. روش تحقیق از نوع مروری–تحلیلی بوده و با اتکاء بر مطالعات و پژوهش‌های داخلی حوزه مالیه و مدیریت شهری، ابعاد نظری، اجرایی و حسابداری این سازوکارها مورد بررسی قرار گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که الگوی مشارکت عمومی–خصوصی، در صورت وجود چارچوب‌های قانونی شفاف، ظرفیت نهادی کافی و نظام گزارشگری مالی دقیق، می‌تواند نقش مؤثری در انتقال ریسک، جذب سرمایه و ارتقای کارایی اجرای پروژه‌های عمرانی ایفا کند؛ با این حال، ثبت نادرست تعهدات بلندمدت و ضعف در نظارت مالی، خطر پنهان‌سازی بدهی‌ها و تضعیف پایداری مالی شهرداری‌ها را به همراه دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که تنوع‌بخشی به منابع مالی از طریق ابزارهای مبتنی بر ارزش زمین، مولدسازی دارایی‌های شهری و توسعه ابزارهای مالی نوین، بیشترین اثر را بر کاهش وابستگی به منابع ناپایدار و تقویت استقلال مالی شهرداری‌ها دارد. در مجموع، نتیجه‌گیری مقاله نشان می‌دهد که نوآوری در تأمین مالی، تنها در صورت هم‌راستایی با اصلاحات نهادی، ارتقای نظام حسابداری شهری و لحاظ شاخص‌های اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی، می‌تواند به عنوان پیشران توسعه پایدار شهری عمل نماید.

تأمین مالی شهری مشارکت عمومی خصوصی توسعه پایدار درآمد پایدار ابزارهای نوین مالی