مدیریت تغییر در سازمان‌های دولتی معاصر، به‌ویژه شهرداری‌ها، به عنوان یکی از ارکان اساسی تحقق حکمرانی شهری کارآمد و پاسخگو شناخته می‌شود. شهرداری‌ها به دلیل ماهیت بوروکراتیک، چندلایه و سیاسی خود، بیش از سایر سازمان‌ها در معرض فشارهای محیطی، تغییر انتظارات شهروندان و تحولات سریع فناورانه قرار دارند. در چنین شرایطی، ناتوانی در سازگاری سازمانی می‌تواند منجر به کاهش کارآمدی، نارضایتی عمومی و تضعیف سرمایه اجتماعی شود. از این‌رو، شناخت چالش‌های مدیریت تغییر و ارائه راهکارهای عملی برای ارتقای سازگاری سازمانی در ساختارهای درون‌سازمانی شهرداری‌ها، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. هدف این مقاله، شناسایی و تحلیل چالش‌های اصلی مدیریت تغییر در ساختارهای درون‌سازمانی شهرداری و تبیین راهکارهای مؤثر برای تقویت سازگاری سازمانی با تأکید بر ابعاد ساختاری، فرهنگی و رهبری است. روش پژوهش حاضر، مروری تحلیلی و توصیفی بر ادبیات علمی مرتبط با مدیریت تغییر، مدیریت شهری و سازگاری سازمانی در شهرداری‌ها است که با تمرکز بر مطالعات داخلی انجام شده و داده‌ها به شیوه تحلیلی-تفسیری سازمان‌دهی شده‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ساختارهای سلسله‌مراتبی و بوروکراتیک، فرهنگ سازمانی مقاوم در برابر نوآوری، ضعف در رهبری تحول‌آفرین، نارسایی در مدیریت دانش، محدودیت‌های مالی و نظارتی، و تأثیرپذیری شدید از متغیرهای سیاسی، مهم‌ترین موانع تحقق تغییر پایدار در شهرداری‌ها هستند. همچنین نتایج حاکی از آن است که صرف اجرای اصلاحات سطحی و مقطعی، بدون نهادینه‌سازی تغییر در ساختارها و فرهنگ سازمانی، نمی‌تواند به سازگاری بلندمدت منجر شود. در نتیجه‌گیری، مقاله تأکید می‌کند که ارتقای سازگاری سازمانی در شهرداری‌ها مستلزم اتخاذ رویکردی جامع، تدریجی و یادگیرنده است که در آن، رهبری تحول‌آفرین، ساختارهای انعطاف‌پذیر، فرهنگ نوآوری، مدیریت دانش و نهادینه‌سازی تغییرات فراتر از دوره‌های مدیریتی، به صورت همزمان مورد توجه قرار گیرند.

مدیریت تغییر ساختارهای درون‌سازمانی شهرداری سازگاری سازمانی مقاومت سازمانی